The Fool, The Death & The Hanged Man

The dream has been unveiled for me in The Day of St.Andrew's Eve, quite a long time ago, because I was 17 and I believed then, that I could read Tarot. Each time I had read it to others, it somehow worked, but when I tried to do it to myself, the cards contradicted themselves. That night, I unfolded the cards three times and reading was always the same, but the last, third time, all cards were reversed , it was something, which had stopped me. I've never interpreted this arrangement. In my dream, I was standing at the edge of the forest, the sky was overgrown with stars, it was a deep, warm night filled with cicadas songs. On the field of grass, that separated the line of houses from the trees, there was a gibbet with five hangmen on, I didn't want to look there, but for some reason I've decided, that the only path to my home was leading under it. When I was very close, the last of the hangmen, wearing a motley clothes and jester cap, with a purse at his side, has just opened his eyes. And then, I've noticed, that he was not hanging on the rope and that the noose was tightened around his ankle instead of neck and the resemblance to Tarot Hangman dressed in the clothes of The Fool has become obvious. My reversed Hangman was standing in the air and looking at me with liquid black eyes, but suddenly something has changed: the inverted Hangman /The Fool smiled broadly with this mephistophelian glimpse, and he's taken off the noose from his ankle and put it on his neck. I've just known, that he will be The Death in a moment, so I closed my eyes and ran into the woods.

The forest was dark and condensing with my growing fear, I ran straight into its depth. The pine trees were the one which has stopped me, behind them the heart of my dream was hidden. Now, I ripped through the lace of pine branches, sparkling with a cold glow, towards the source of this light. A monstrous pine tree with the body of an ancient giant grew in the a perfect circle of glade. A naked woman was hanging on it, in a pose of a tarot Hangman. Her entire body, including the light hair coiling like Medusa snakes and entwined with the branches, was luminous and it was a strong gleam, as if the woman was a full moon shrouded under the cloth of her skin. I walked closer and she opened her black eyes. A black trickle of blood was leaking from her mouth, upward, against the gravity. I woke up.

 

Die Hexe

Somehow i knew, that we had to go there, she was holding my hand. We rushed our pace in this sleepy city, which returns from time to time in my dreams with similar location of tracks, the cemetery, and the topography of my memories. For example, the viaduct we passed through and which I've dreamt a lots, is a real railway viaduct connecting two similar worlds, industrial districts in industrial town in industrial part of Poland, where I spent huge part of my childhood. When you were standing on the bridge, you looked at a coal mine on the right and smelting furnaces on the left, the air there was acidic and thick-foggy, like from London crime stories on TV, it irritated the nose, mouth and eyes. And from this place my mind built my dreamy bridge towards mystical, through which we pushed our pace this time. The sky above was as gray as above British Islands in a glassy season, the whole area of my sleep was a braid of many realities.

Nothing seemed to chase us, the dream was neutral, but some inner command told me to go faster and faster to "There", to this place. I had no emotional threads with my companion, she was familiar in the way we say good morning to the neighbors, she was an adult, although I had the impression that she was holding my hand like a little girl and that it's my duty to care about her during our journey. "There" loomed before our eyes, it was a vast autumn-winter garden in dull grays and cold, leafless browns, with a low stone wall surrounding the space with an open forged gate. Someone was now walking towards us from behind, the closer to There, the closer he was to us, he had a white cane in front of him, waving with it epileptically and in this specific dance he reminded me of one of Bruegel blind men, a blind fate flashed through my head, then I was already running into the garden, it was the Labyrinth. It was a very right time to trust own intuition, there was no time for rationalism. I exactly felt the direction, the blind fate was lost in some cul-de-sac, I ran into another corridor. And I've understood: it was no longer my intuition, but some kind of unlocked inner memory, corridor after corridor, bend after bend, I was choosing right path without any hesitation, as if I was moving following a golden thread.

We stopped in a patio-style place with such a classic wrought iron table and garden chairs, we were already safe there, it was my "There". The Woman was waiting, she was beautiful, her age was difficult to define, but if I had to estimate it, I would say that she was in infinitely middle age, although I had the impression that her body was only a temporary case, when I looked at her, I was looking through that body. -Do you remember me? she asked. Then I remembered. -Yes .- In some deep past of my eternal being, I was a witch and she was a witch too, the most important in our church. This maze and blind fate were only made by her to let me remind about. My traveling companion understood nothing, it was not her "There", but perhaps I helped her to escape her blind fate, she was the most present vessel I lived in, her name was Mar.

 

Freudian Dream

A car in the shape of a lizard was gliding along the narrow, crowded streets of a medieval town filled with tourists and colourful stalls. The car had scales and feet and a very long tail, but it looked as stiff as a limousine, and it was just trying to turn into a very narrow, tight, vein-like corridor between two townhouses. All town, with arteries of streets, salient tibia of rusted gutters, dandruff of a falling roofs, reminded alive body somehow. I figured the car wouldn't fit there and the lizard-car was actually stuck, blocking all movement. So it threw off its long tail, lost all stiffness, transformed into a large, alive lizard and ran away into dark alleys.

I needed to get to the place where my mother was, but I had to get there through extremely narrow, claustrophobic tunnel carved in the rock and it was difficult to me to squeeze my head through this, it was one-direction path, I had no chance to get back on my previous paths. Finally I met my mother, but she was speaking in unknown language and I wasn't able to understand anything.

 

From Dreams Journal

 

I was afraid of subliminally, intuitively, through the herd instinct. Something had happened, I didn't know what exactly, but my human herd was in a panick mode, and this, what had happened has just effused, it was unfolding tentacles. We put up abatis, I worked in a forest, in a place that looked like a temporary camp, we armed ourselves against the Frightening one that was coming and was rotten, bloodless, unmerciful. It was closer and closer, and we all in the camp just knew, that we had to be afraid. We worked in full uniforms, we were all equally zealous, working like a well-organized colony of ants, but some of us were outside, always alone, always kept at arm's length. They all have been mouldering, they were like the Frightening one, which was coming, like coffin dresses, like obols on cloudy eyes. When I stood close, my fear of them was as strong as my fear of what will be standing in front of the barbed wire one day. I was scared constantly, my dreams were lined with fear, my fear seeped from everyday life to the marrow and it was the fear of a carcass. That's why we kept them at bay, those hermit ones, they were with us, but they were not ours, they were from the Abyss.

I was working with one of them outside the zone, right next to the barbed wire, and with time, my fear got used to this male looking being, he was handsome. I asked him how it's possible that he looked like us and he didn't want to eat me. He said that it's all a matter of the mind's optics and that it only depends on the will, in which direction it develops. I came closer and kissed him before it all started for good, diving into the wormhole of next dream a moment after. And there, in the sleepy antipodes, a great city with vertical corporate temples awaited for me. One of the tallest buildings had a triangular research logo in the name, the sky was clear and very morning, offices were just opening. The scientist was walking to that tall building with a logo, and he had a face of the man I kissed from the previous dream. When I ran up to him, he put a finger to his lips. - I'll explain it all to you later.- He whispered.

Bałam się w tym śnie podskórnie, intuicyjnie, stadnie. Coś się stało, nie wiedziałam dokładnie co, ale stało się, wylało, rozkładało macki. Stawialiśmy zasieki, pracowałam w lesie, w miejscu, które wyglądało jak przejsciowy obóz, zbroiliśmy się przed strasznym, które szło i było zmurszałe, bezkrwiste, nieznające litości, nadchodziło i wszyscy w obozie wiedzieliśmy, że trzeba się bać. Pracowaliśmy w pełnym umundurowaniu, wszyscy równie gorliwi, uwijaliśmy się jak dobrze zorganizowana kolonia mrówek, ale część z nas była spoza, zawsze sama, zawsze trzymana na dystans. Byli nazywani Zmurszałymi, byli jak to, co idzie, jak trumienne sukienki, obole na zmętniałych oczach. Gdy stałam blisko mój lęk przed nimi był równie silny jak strach przed tym, co miało stanąć przed zasiekami. Bałam się notorycznie, moje sny podszywał strach, był jak ze spiżu sączył się z codzienności do szpiku kości i był strachem padliny. Dlatego trzymaliśmy ich na dystans, byli z nami, ale nie byli nasi, byli z Otchłani.

Pracowałam z jednym z nich poza strefą, tuż przy zasiekach, z czasem oswoił mój lęk. Spytalam się jak to jest możliwe, że wygląda jak my, i że nie chce mnie zjeść, był przystojny. Powiedział, że to wszystko to kwestia optyki umysłu i że to, w jakim kierunku to się rozwinie, zależy tylko od naszej woli. Pocałowałam go zanim to wszystko się zaczęło na dobre i wskoczyłam w czasoprzestrzenny tunel snu. A tam, na sennych antypodach czekało na mnie wielkie miasto ze strzelistymi świątyniami korporacji. Na jednym z najwyższych budynków świeciło trójkątne logo z research w nazwie, niebo było czyste i przedpołudniowe, właśnie otwierały się urzędy. Szedł do tego wysokiego budynku z logo, był naukowcem i miał twarz mężczyzny, którego pocałowałam, z poprzedniego snu. Gdy do niego podbiegłam, przyłożył palec do ust. - Później ci to wszystko wytłumaczę. - wyszeptał.

..

"Nigdy nie tam, nigdy nie teraz, cholerne zazębianie się nie działa. Chcesz żebym istniała tylko tutaj. Kochasz mnie tylko tutaj. Istnieje tylko tutaj. Bez imienia, bez ciała, wygodny sklep z pragnieniami. Powtarzasz, że to nie rzeczywistość,  powtarzasz, że tak naprawdę nie kochasz, powtarzasz, że gdybyś zaczął kochać naprawdę odszedłbyś ode mnie na dobre, powtarzasz, że gdybym zaczęła kochać na dobre, odsuniesz się na dobre, że to nie jest naprawdę,  że przez te swoje pragnienia jestem niewiele warta jako materiał na miłość, że przez te swoje emocje jestem niewiele warta jako materiał na miłość,  że przez to swoje przywiązanie jestem niewiele warta jako materiał na miłość. Powtarzasz, że jestem do łatwego kochania, gdy kochałam pierwszy las, gdy wsuwał się pod moje oczy obrazem nocnego nieba zasilanego krwiobiegiem gałęzi, myślałam, że to na zawsze, gdy wsuwał się pod moje myśli łopatkami kaleczonymi zrzucanymi jak skóra gałęziami, myślałam, że to na zawsze, gdy wsuwał się pod moje serce oczami zwierząt odbijającymi księżyc, myślałam, że to na zawsze. Powtarzasz, że jestem do łatwego kochania, że tak już jest, jak z byciem łatwym dla dziewczyny, że są dziewczyny łatwo-kochalne, przeznaczone do parorazowego zużycia i zwykle już na opakowaniu możesz znaleźć adnotację "produkt z ograniczoną datą ważności" (ewentualnie "do głębokiego zamrożenia") i dziewczyny trwałe na lata, powtarzasz, że jestem do głębokiego zamrożenia. Mówisz, że wtedy się nie śni, że nawet, gdybym otworzyła oczy,  tam byłby tylko śnieg i nie mogłabym nic zobaczyć,  że lepiej iść spać i może za sto lat wrócisz i będziesz mógł mnie zużyć i nawet gdy będę nieco przemrożona, to na ten jednorazowy akt otwierania wciąż jeszcze jakaś będę. A ja ci nie opowiadam, jak wszystko kiełkuje tam we mnie w tym miejscu bez horyzontu. Powtarzasz, że są kwiaty tak rzadkie, że trzeba zachować ich endemiczność, jestem naczyniem na kwiaty z czerwonej listy, ściśle zamkniętym ogrodem, który się obserwuje z odległosci na tyle bezpiecznej,  żeby przypadkiem nie naruszyć środowiska ich występowania, cyrkiem dla spragnionych osobliwości badaczy i kolekcjonerów roślin rzadkich. Powtarzam ci, że gdy mnie tam ponownie zamykasz, w tym zimnym piekle, nauczyłam się je z siebie wyrywać, te cholernie rzadkie kwiaty. Z korzeniami. Ale już nie słyszysz jak śpiewam."
~Lily Bloom

Never there, never now, goddamn interlocking doesn't work. You want me to exist only here. You love me only here. I exist only here. No name, no body, just a convenient shop with desires. You keep saying it's not reality, you keep saying you don't really love, you keep saying, that if you getting love me, you would really leave me for good, you keep saying, that if I were to love you, you would walk away for good, that it's not for real,  that because of these desires I am worth little as material for love, that because of my emotions I am worth little as material for love, that because of my affection I am worth little as material for love. You repeat that I am lovable, that I am easy to love. When I loved the first forest and when it slipped under my eyes with the image of the night sky fed by the bloodstream of the branches, I thought it was forever. When it slipped under my thoughts with blades wounded by branches thrown like a skin, I thought it was forever. When it slipped under my heart with the eyes of the animals, which were reflecting the Moon, I thought it was forever. You keep repeating, that I am easy to love, that there are these easy-to-love girls, intended for disposable wear and tear, and usually at the instruction you can find the annotation "product with a limited expiry date" (or "deep freeze allowed") and there are also those girls that will last for years, you keep saying I am a deep freeze one. You told me, that I will not dream there, that even if I open my eyes, there will be this white snow only and I could not see anything more than that. That it's better for me to go to sleep and maybe in next hundred years you will come back and you will be able to wear me out and even if I will be a tiny cold, it would be still perfect for this one-off event. And I am not telling you how everything sprouts inside of me in this place with no horizon. You repeat me about flowers so rare, that their endemicity must be preserved, that I am the vessel for these flowers from the red list, that i am the garden with no acces, which should be observed from a safe distance to not change the environment accidentally, i repeat to self, that I am the circus for researchers of rare plants and for collectors, who are thirsty of peculiarities.
I keep telling you, when you lock me back there, in this cold hell, that I've learned to tear them out, those bloody rare flowers. With roots. But you don't hear me singing anymore.
~Lily Bloom

..

Something lost and something found

Przez jakieś 5 lat to był autoportret niekończący się, nawarstwiający się, igrający z czasem, zmiennokształtny. Pod macie cztery inne obrazy, cztery inne pary oczu, część przeszłości łypie spod farby, część dołączyła do warstwy ostatniej, spajającej. 

Cisza jest teraz moim towarzyszem.

Pytam: z czego umarła moja dusza?

a cisza odpowiada

jeśli twoja dusza umarła, czyim życiem

żyjesz i

kiedy stałeś się tą osobą

- Louise Gluck

It had been an endless self-portrait for few years. Portrait consisted from many stratums, which played with time, a shape-shifting thing. There are four different paintings under, four different pairs of eyes. The part of the past is luring from under the paint, the other past has joined to the last, consolidating layer.

Silence is now my new companion.

I ask: from what my soul had died?

and the silence answers

if your soul has died, whose life

do you live and

when you`ve become that person

- Louise Gluck

oil painting on a board, 64cm x 94 cm

Kintsugi

Dzisiaj tylko tyle.

Molestowanie dziecka nie ma końca, to rzeźbi cię przez całe życie, jest jak erozja, drąży twoje ja kropla za kroplą, dziurawi na przestrzał, zabiera połacie ciebie, czasem czujesz się jak wybryk natury , bo gdy już nie ma z Ciebie prawie nic, ty wciąż jeszcze stoisz w pionie i stoisz.

Child sexual abuse is endless. It shapes you all your life, it's like an erosion, it's carving you drop by drop, it hollows you through and through, takes large tracts of you. Sometimes, you may feel like an aberration of nature, because when there is almost nothing left of you, you are still standing and standing.

Zakładki/ Bookmarks

 Czasowo jestem zwięzła i lakoniczna, no i studnio-milcząca, za co najmocniej przepraszam. Pracuję ostatnio bardzo dużo, niestety nie mogę dzielić się z wami na bieżąco ze względu na charakter projektów, mogę wam tylko obiecać, że w odpowiednim czasie podzielę się zarówno obrazami jak i słowami, proszę o cierpliwość. Póki co, dzielę się z wami zakładkami, które będę robić na bieżąco, ponieważ życie mi się skomplikowało i muszę na to chwilowe skomplikowanie życia zarobić, dlatego jeśli jesteście molami książkowymi i macie ochotę na taką zakładkę, piszcie do mnie, a ja wam takową przygotuję.

Temporary, I am concise and laconic, and silent like a well, so sorry for it. I`ve been working so much last times, unfortunately, as i had earlier told you, I cannot share with you , due to the nature of the projects. I may only promise you, that at the appropriate time i will post here both images and words, please be patient. For now, i give you my bookmarks, which i`m going to draw one daily, because my life has been a bit complicated since last month - my mother has a schizophrenia and is at hospital right now, my grandma has broken her hip and needs a care, and they have no one, only me. Thats why I have to earn money for their care, so, if you are a bookworm, and if you would like a hand drawn bookmark, write to me, please, and i will prepare the one for you.

Blossoming

 Wierzycie w światy paralelne?  Realność takich światów jest na wyciągnięcie ręki, jeśli założymy,  że zawierają się w nas. Wtedy z każdą mikro-zmianą  w naszym życiu rozwija się kolejny płatek autonomicznej przestrzeni, która mimo, że istnieje w granicach nas samych,  z każdym drgnięciem motylich skrzydeł chowa się za kolejną. W każdym z tych światów z własnym układem możliwości pielęgnujemy inne życia i czasem te życia powlekają nasze sny, dopominają się pamięci wkłuwając się w pomyłki freudowskie, wślizgują w materię marzeń. Jesteśmy osobliwymi kwiatami nieistniejących zdarzeń,  składamy się z miliardów przeinaczeń własnych kalek.

 Do you believe in parallel worlds? Their reality is on your doorstep,  if we assume, that they are situated inside of us. Then, with every micro-change in our life a sequent petal of autonomous space is coming into bloom. The space, which despite the fact, that exists within ourselves, with every single vibration of butterfly's wings is hiding behind the next one. In all these worlds with their own possibilities' system,  we cultivate other life  and sometimes these lives coat our dreams, they ask for our's memory piercing into freudian slips, they slip into the matter of daydreaming.  We are peculiar flowers of non-existent events, composed of billions of misrepresentations our own replies.

Daimonion

akwarele i tempery na papierze/ watercolours and temper on paper, 35x50 cm

głosem widzianym
snem usłyszanym
duszą okaleczonym
formą zduszonym.
Witaj Htanghe

viewed by voice
heard by a dream
mutilated by soul
stifled by form.
Welcome Htanghe

Nic o nas bez nas/ Nothing about us without us

"here is not
A single soul among the trees
And I
Don`t know where I`ve gone"
                               Octavio Paz, Where Without Whom

Hiatus

Hiatus, ink and temper on paper, 25x35 cm

Dasein

Dasein, ink and temper on paper, 25x35 cm

Depresja to prywatny ocean zapominania, wewnętrzna jednoznaczność rzeczy, niehistoryczne życie. Depresja to intensywny brak pamięci, żadnego centrum, żadnego nad, żadnego pod, żadnego wgłąb. To świat beze mnie, tajemniczy płaski ogród, gardło wypełnione mantrą "świat jest piękny". - Beze mnie.
Ten potwór prawie mnie pożarł. Ale jestem. I wracam. Dzień dobry

Depression is a private ocean of forgetfulness, internal equivalence of things, unhistorical life. Depression is an intensive lack of rememberance, no center, no above, no deeper, no below. This is the world without me, the secret flat garden, the throat filled with a mantra "what a wonderful world". - Without me.
This monster almost devoured me. But i am. And I`ll be back. Good morning

absynt

notatka na cześć i ku pamięci nimfomanki von triera. piołun

pomyślałam, że odnajdę mężczyznę, który to ze mnie wydobędzie. wytnie, wybije, wygryzie. porzuci ciało do ostatniego siniaka, wyłamie ręce, zablokuje uda, rozetnie wargi i wyrzuci ze mnie, zabierze wielkodusznie ze mnie to. zimnego sukę, co tylko wypieprzy i potraktuje tanio, jak najtaniej, księcia na białym koniu, po wszystkim pogłaska, przytuli i powie, że będzie mnie kochał aż do śmierci. ograbi ze mnie, zrujnuje aż pod kości, do szpiku jak u świetlickiego, do szpiku. a jak już mnie zużyje i przestanę pamiętać jak mam teraz na nazwisko i ile mam lat, to wszystko się otworzy i to wyjdzie, rozdrapie mnie, rozszarpie wściekłe, dzikie i czyste. i pod skórą będę już nieskalana. niepokalana. przestaniemy wyć

a short note in honour of & in memory of nymphomaniac von trier. artemisia absinthium

i thought, i will find a man, who will be able to unearth it from me. will cut out, kill off, gnaw. will leave my body to the last bruise, force my hands, block my thighs, wound my lips and kick off, bigheartedly takes it off from me. cold bitch, which will only fuck, brutalizing cheaply, as cheaply as possible, a prince on a white horse, after all will stroke, will hug and tell, that will love me to the grave. and will rob me from myself, ruin me under my bones, to the bone marrow, like from świetlicki, to the marrow. and when he used me enough, and i'll forget my surname and how old i am, everything will open then and it come, it come, snatching me up, tearing me apart ferociously, wild and pure. and i will unspotted under my skin. immaculate. we will not roar anymore

Nascentia

 Dziwi mnie, że dopiero teraz wydobywam z siebie opowieści narodzin. Po tylu latach, gdy mój brzuch powinien już nic nie pamiętać. A wszystko jest jakby z wczoraj. To natarczywe odczucie oddzielenia od własnego ciała. Leży opustoszałe, rozprute, niepotrzebne, rozściela sobą łózko, moją koszulę i podłogę.

 I am surprised, that i bring out tales of birth just right now. After so many years, when my belly shouldn`t remember already nothing. But everything is like yesterday. this intrusive feeling of separation from own flesh. It is lying abandoned, ripped, unneeded, spreading itself on bed, on my nightdress and on the floor.

 Tym razem zaintrygowała mnie XIV- wieczna miniatura z  Les anciennes hystoires rommaines: 

 This time, XIV miniature from  Les anciennes hystoires rommaines intrigued me: 

A oto wynik:

And here is the result: 

Nascentia, ink, temper and silver marker on paper, 25x32 cm

Exlibris

jestem studnią wypełnioną martwymi językami. zmienia się cykl, zbliża się pora powrotu: szeptanie, zaklinanie, nazywanie

[ a wszystko na marginesie exlibrisu, który z tym błądzeniem nie ma wiele wspólnego]

i am the well filled with dead languages. the cycle is changing, time of return is coming: whispering, incantations, giving names

[ and everything as a side note of exlibris, which has nothing common with this wandering]

Widoczek nr 9/ Secret No.9

Tat Tvam Asi

Planuję nowy cykl. Dam mu życie w dniu urodzin. Cóż, jestem.


I am going with new series. The life will be given to it on my birthday.. Well, I am.

De profundis clamavi ad te, Domine

Powiedziałeś: będę twoim morzem, połknę wszystkie twoje słowa. Nigdy na żadne nie odpowiedziałeś.
Powiedziałeś: jesteś aniołem, zjawiskiem, posłańcem, duchy nie istnieją.
Powiedziałeś: piękne rzeczy są tylko iluzją, złodziejami światła. jesteś piękna.
Powiedziałeś: nazywają mnie milion, nie zakochuj się w imionach, jedno z miliona jest w stanie cię pokochać. Podzieliłam serce na milion kawałków, powkładałeś je w nowe serca. Teraz w nich zakwitają.
Powiedziałeś: nie karm mnie więcej śmiercią, podaruj mi radość życia. Zapomniałam o mojej śmierci, a ty zapomniałeś o moim życiu.
Powiedziałeś: zawsze tutaj dla ciebie będę. Tam, jestem poza twoim zasięgiem
Powiedziałeś: nigdy cię tutaj nie odrzucę. Tam, jestem poza twoim zasięgiem
Powiedziałeś: tutaj zawsze będę się o ciebie troszczył. Tam, jest poza twoim zasięgiem
Powiedziałeś: kocham cię
Powiedziałeś: kocham cię
Mówisz: kocham cię

You said: i will your sea, will swallow all your words. You have never answered for any of them.
You said: you are angel, phenomenon, messenger. ghosts don't exist.
You said: beautiful things are only illusion, thieves of light. You are beautiful.
You said: they called me a million, do not fall in love in names, one from million is able to love you. I cut my heart on million slices and you put them in other hearts. They are blossoming now.
You said: do not feed me anymore with death, give me the joy of life. I forgot about my death, you forgot about my life
You said: i will always here for you. There, i am out of your range.
You said: i will never reject you here. There, i am out of your range.
You said: i will always care about you here. There, i am out of your range.
You said: i love you.
You said: i love you.
You say: i love you.

Malutka, naiwna, wiosenna fuga/ Tiny, naive, spring fugue

Chcę umrzeć i stać się przejrzystym niebem
nad tobą
Chcę umrzeć i stać się czułą ziemią
pod tobą
Łagodnym drzewem
by słuchać
Akwamarynowym jeziorem by objąć

I want to die to become a lucid sky
over you
I want to die to become a tender soil
under you
Just want to be a serene tree
to listen to
Aquamarine lake to embrace

Grimoire

 Ten monstrualny głód. Ten monstrualny głód. Obrazy, które się przeplatają z pożądaniem, obrazy o nieistnieniu, wiem, że są słowa, które szeptałabym tylko w mojej głowie w momencie przekraczania. Wstydziłabym się kości, jakie mogłyby z nich wystawać. Czasami, gdy czuję cię w sobie tak, jak gdy leżę nocą z otwartymi udami po których ślizga się księżyc, widzę te olśnienia śmierci, wyłaniają się nagłymi błyskami pod moją skórą- podpływające tuż pod taflę wody drapieżne ryby połyskujące płomieniem. Moje ciało to lampion, moje ciało to rzeka życzeń, otwórz je, a wszystko, na czym położysz dzisiaj rano dłonie będzie twoje: inkantacje miejsc, pornografia oddechów, grimoiry naszych warg. Otwórz je, a każda myśl, na której mnie złapiesz tego poranka, będzie twoja: wiją się w mojej głowie ogniste salamandry i czerwone smoki, plączą się w węzły grzechy z modlitwami, nylonowe pończochy z poszukiwaniem świętości. Siniaki, zadrapania, ślady zębów. Otwórz je, a nauczę cię zaklinać rzekę. 
Księżycowe ryby będą twoje.

 This monstrous hunger. This monstrous hunger. Images interlacing with desire, images about non-existence, and premonition, that words will be whispered only in my head in moment of transcending. I would be ashamed of bones protruding from them. Sometimes when i feel you inside self as at night, when i lie with opened thighs and with moon gliding along, i see these death's gleams, they emerge with sudden glints under my skin- rapacious ablaze fish approaching close under the surface of water. My body is a chinese lantern, my body is the river of wishes, open it and everything, what will be touched by your hands this morning, will be yours: incantations of places, pornography of breaths, grimoires of our lips. Open it and every thought at which you will catch me this morning, will be yours: ardent salamanders and ruby dragons are coiling in my head, knots of sins with devotions are tangling there, nylon stockings with seeking of sanctity. Bruises, scratches, teethmarks. Open it and i will learn you how to enchant the river. 
Lunar fish will be yours.

ID

rany cięte, kłute i kąsane. wygładzony uśmiechnięty brzeg sugeruje chirurgiczne cięcie, tak mi pięknie, tak bezpiecznie, z taką precyzją. wyszarpywanie, rozszarpywanie wysoko nad horyzontem, rozległości głębokości, brzegi jak brzytwa rzeki, studnie jak ostre zęby, noże, szkło, gwoździe, obfitość. tak mi dobrze, tak bezmyślnie. przerywanie ciągłości jak rozcinanie skóry. sączy się i wylewa, chcę więcej i więcej, odejdź albo zostań. Przecinaj. Przecinaj. Przecinaj

cut wounds, stabs and bites. smoothen smiling edges suggest surgical precision, i feel so good, i feel so safe, with such accuracy. tearing apart, tearing apart so high above the horizon, extensions of depth, shores like river`s razor, wells like sharp teeth, knives, broken glass, nails, plethora. i feel so good, i feel so vacuously. missing the continuity like gashing the skin. it`s oozing and effuzing, i want more and more, stay or go away. Cut. Cut. Cut

Dla Sebastiana/ For Sebastian

I loves you Porgy 

  Zraniłam cię, przepraszam. Nie jestem oswojona, mam kocie drogi, lawę w sercu, duszę w zębach. Dopiero, gdy serce ci pęka, zostawia ślady po których do niego docieram, wtedy sklejam je na nowo, uszczelniając je płatami własnego i uważnie obserwując, czy nie ma nowych szczelin do wypełnienia. Przepraszam, nie potrafię w żaden inny sposób dostać się do środka, tylko tnąc je na kawałki i mieszając z moim. Przepraszam. Świeżo złożone nie ma jeszcze dość siły, by mnie odepchnąć, przytulam się do niego mocno, wnikam w nie, póki jest nadwrażliwe i tak bardzo kruche, lubię je w takim stanie, docieram wtedy do ciebie takiego, jakiego kocham. Przepraszam, ale jest wtedy tak bardzo żywe, tak bardzo żywe. Jeśli ze mną wytrzymasz, kiedyś w końcu całe przeniosę w ciebie i to ty będziesz je ostrożnie nosił i sklejał, tylko bądź ze mną. Jeśli nie, ja wciąż będę nosić twoje, zawsze będę do niego zaglądać. Chciałabym, żebyś był. I tu zaglądał. I żebyś mnie kochał. I żebyś mnie kochał. I żebyś mnie kochał

  I hurt you, i`m sorry. I am not tamed, i have my feline ways, there is a lava in my heart, there is a soul in my teeth. Just when your heart is breaking, it leaves the trail, which i may follow, i glue it together then, obturating it with my own lobes and carefully watching potential new apertures to accomplish. I`m sorry, i cannot get inside in any other way, only slicing them into pieces and blending them with mine. I`m sorry. Freshly composed hasn`t got enough strength to push me away, i snuggle to it deeply, trying to penetrate it, until it is hypersensitive and  so pretty tender, i like it in this condition, i reach to you then, to you, which i love. I`m sorry, but it is so alive then, it is so alive. If you last with me, once, i will move mine own into you, and you will carefully carry and glue it, just stay with me. If you will not, i will still carry yours, watching its carefully. I wish you stay. And read me. And love me. and love me. And love me